(nr obozowy 4859)

Urodził się 13 maja 1901 r. w Druskiennikach jako przedstawiciel kresowej inteligencji polskiej pochodzenia ziemiańskiego.  Wychowywał się w duchu żarliwego patriotyzmu. W latach szkolnych zaangażował się w działalność harcerską. Kształcił się w Wilnie. Ochotniczo brał udział w wojnie roku 1918, uczestniczył w  samoobronie wileńskiej 1919 roku i bitwie warszawskiej 1920 roku; jako żołnierz gen. Żeligowskiego walczył o Litwę Środkową.
W okresie międzywojennym zarządzał rodzinnym majątkiem na Kresach, ale także był bardzo aktywnym obywatelem Rzeczpospolitej – udzielał się w pracy harcerskiej, ochotniczej straży pożarnej, założył kółko rolnicze i spółdzielnię mleczarską w swoim sąsiedztwie. Nieustannie działał na rzecz przysposobienia obronnego - stworzył dwa szwadrony konne p. o.
W kampanii wrześniowej dowodził kawalerią dywizyjną 41 DP. Po klęsce nie dotarł do dróg ewakuacji w kierunku południowym, a ze względu na linie demarkacyjną Ribbentropp-Mołotow nie dotarł do majątku koło Lidy. W cywilu przedarł się do Warszawy, gdzie natychmiast podjął organizowanie Tajnej Armii Polskiej. W czasie fali aresztowań inteligencji polskiej w Warszawie roku 1940 na rozkaz dowództwa poddał się aresztowaniu pod fałszywym nazwiskiem, aby dotrzeć do obozu Auschwitz. Tam zorganizował obozowy ruch oporu i systematycznie przesyłał meldunki o tym, co dzieje się w KL Auschwitz. W kwietniu 1943 r. uciekł z obozu i wrócił do stolicy.
Do chwili wybuchu Powstania Warszawskiego pracował w Kedywie. Już wiosną 1944 r. na rozkaz gen. Fieldorfa współorganizował „NIE”. Po upadku Powstania Warszawskiego jeniec Lamsdorf i Murnau, a po jego wyzwoleniu uczestnik II Korpusu Polskiego we Włoszech. W grudniu 1945 r. wrócił do Warszawy, aby podjąć pracę konspiracyjną w nowych warunkach /w uzgodnieniu z gen. Andersem. Aresztowany wiosną 1947 roku, poddany bestialskim przesłuchaniom, został osądzony i skazany na śmierć. Prezydent Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Wyrok wykonano w więzieniu na Mokotowie 25 maja 1948 roku. Miejsce jego pochówku do dziś jest nieznane.
W 1991 roku został zrehabilitowany.
_______
Więcej informacji na temat Witolda Pileckiego można znaleźć na stronie Instytutu Pamięci Narodowej  www.pilecki.ipn.gov.pl