Urodził się 9 maja 1919 r. w Berlinie. Od najmłodszych lat działał w harcerstwie. Marzył, by zostać pilotem RAF-u. Grał na akordeonie, pianinie i skrzypcach, co uratowało go później od śmierci w kamieniołomach Leitmeritz. Przed wojną rodzina Staroniów przeprowadziła się do Poznania. Bolesław zaś wyjechał do Warszawy, gdzie pracował w miejskim biurze kreślarskim. Wraz z wybuchem wojny został skierowany do getta jako pomiarowiec. Dzięki temu mógł pomagać przy przeszmuglowaniu darmowego chleba dla Żydów.  Został aresztowany i przewieziony na Pawiak. W lipcu 1943 r. deportowany do KL Auschwitz. Pracował przy kopaniu rowów drenarskich. Za próbę ucieczki z obozu i wysłanie grypsu został osadzony w ciemnicy - celi nr 20 (tam spotkał Edka Galińskiego). Następnie przeszedł przez celę głodową. Wywieziony został do Leitmeritz i skierowany do pracy w kamieniołomie. Po wojnie wrócił do kraju. Pracował przy tworzeniu Politechniki Szczecińskiej.