Urodziła się 20 października 1898 r. w Mińsku Litewskim. Pochodziła z rodziny ziemiańskiej. Podczas I wojny światowej była siostrą Czerwonego Krzyża. Za swe wielkie poświęcenie została odznaczona złotym krzyżem. W 1918 r. Wyszła za mąż za Mieczysława Karwackiego. Zamieszkali w Lublinie, potem ze względu na stan zdrowia musieli przenieść się do Zakopanego. Zamieszkali w willi "Cieślówka" zwanej później willą "Zofia". Wychowywała dwójkę dzieci: Barbarę i Janusza. Podczas okupacji rozprowadzała konspiracyjną prasę. Gestapo aresztowało ją i osadziło w katowni "Palace". Mąż próbował ratować Zofię. Nie udało mu się. W grudniu zabrano ją do więzienia w Tarnowie. Tam napisała znaną modlitwę więzienną "Ojcze Nasz". Córka Barbara przekazywała matce grypsy, a później (1942 r.) towarzyszyła jej, jadąc tym samym pociągiem do KL Auschwitz. Na stacji zdążyła podać masło przez zakratowane okienka. Tak się rozstały. Zofia Karwacka przebywała w KL Auschwitz od 28 maja do 18 października 1942 r. Pierwszy obozowy list przyszedł do domu po miesięcznym pobycie. Korespondencja zakończyła się z chwilą otrzymania telegramu o śmierci. Zmarła na tyfus.