(nr obozowy 752)

Urodzony 15 marca 1921 roku w Okocimiu. W latach szkolnych był harcerzem i członkiem Stowarzyszenia Młodzieży Katolickiej – Sodalicji Mariańskiej. W 1939 roku mundur harcerski zamienił na mundur przysposobienia wojskowego i zgłosił się jako ochotnik do Służby Wojskowej Pomocniczej. Wzięty do niewoli sowieckiej, po udanej ucieczce powrócił do Okocimia. 3 maja 1940 roku został aresztowany przez gestapo jako zakładnik i osadzony w więzieniu w Tarnowie, skąd 14 czerwca 1940 roku pierwszym transportem był deportowany do KL Auschwitz.

Ciężko chory przeżył tylko dzięki pomocy kolegów. Sam też pomagał innym. 28 października 1944 roku wywieziony do obozu w Oranienburgu, a stamtąd do KL Buchenwald – podobóz Hadmersleben. Od 10 kwietnia 1945 roku przeżywał gehennę nieustannej ewakuacji obozu – w końcu stłoczonych na barkach więźniów Niemcy próbowali zatopić na Łabie. Wraz z grupą towarzyszy uciekł; przez Sudety przedostał się do Czechosłowacji, skąd pociągiem dotarł do Brzeska (pociąg zatrzymał się na chwilę na stacji w Oświęcimiu).

Po wojnie zdał maturę i ukończył studia na wydziale architektury Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Pracował w licznych biurach projektów – projektował obiekty dla wojska, kopalń, budowle przemysłowe i użyteczności publicznej. Kierował budowami kościołów w Złotej i Kątach Iwkowskich. Z jego inicjatywy od połowy lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku więźniowie z pierwszego transportu do Auschwitz spotykają się co roku na zjazdach w Złotej i Tarnowie.
Często spotyka się z młodzieżą.
Jest jednym z inicjatorów wznoszenia Kopca Pamięci i Pojednania w Oświęcimiu  oraz prezesem honorowym Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Rodzin Oświęcimskich.